Περιμένουμε τα σχόλια, τα άρθρα σας και τις προτάσεις σας στο :

arena.skepsewn@gmail.com

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

ΚΟΜΜΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ VS KOMMA ΚΑΜΜΕΝΟΥ





του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση

Πραγματικά, όσο και αστείο εκ πρώτης όψεως και αν φαίνεται, η σύγκριση μεταξύ των δύο νεότευκτων πολιτικών σχηματισμών αποκτά ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μία χώρα, της οποίας το πολιτικό σύστημα, κατά πολλούς, βρίσκεται ήδη στα όρια του.  Από τη μία έχουμε, λοιπόν, το κόμμα του κ. Καμμένου υπό τον διακριτικό τίτλο ‘‘Ανεξάρτητοι Έλληνες’’ και από την άλλη το κόμμα της κ. Αλεξανδράτου υπό τον τίτλο ‘‘Π.Α.Ν.Ο.’’ (παρά την ενδελεχή μου έρευνα στο διαδίκτυο δεν βρήκα τι σημαίνουν αυτά τα αρχικά). Και τώρα γεννάται το ερώτημα ποιο από τα δύο νέα κόμματα εμφανίζεται περισσότερο πειστικό  να το τιμήσει κάποιος με τη ψήφο του, δεδομένου ότι έχει αποκηρύξει τα δύο μεγάλα κόμματα.

Το κόμμα του κ. Καμμένου ανακοινώθηκε μέσω της σελίδας του ανεξάρτητου βουλευτή στο Facebook, η οποία αποτελεί και κέντρο της ιδεολογικής και κομματικής ζύμωσης μεταξύ των υποστηρικτών του. Δυστυχώς, όμως,  ο κ. Καμμένος έχει ήδη πέσει σε αρκετά πολιτικά φάουλ μεν, έξυπνα επικοινωνιακά τρικ δε. Κατ αρχάς πώς γίνεται σε μια σελίδα που αριθμεί περί τα 41,000 μέλη να συμμετείχαν μέσω αυτής 196,000 και πλέον άτομα, σύμφωνα με το βουλευτή, στη δημιουργία του νέου κομματικού σχηματισμού;  Κάτι τέτοιο είναι απλά μαθηματικά αδύνατο. Επίσης, εφόσον το στίγμα του νέου κόμματος είναι η λαϊκή δεξιά, πώς γίνεται, πάντα σύμφωνα με ανακοίνωση του κόμματος, να θεωρείται το καίκι τόπος πολιτικής ζύμωσης ; Εκτός αν ο κ. Καμμένος έχει ιδιαίτερο εκλογικό έρεισμα στις τάξεις των ψαράδων της χώρας, γιατί δεν έχω γνωρίσει ποτέ απλούς λαϊκούς δεξιούς με καίκι. Η κορύφωση, όμως, του λαϊκισμού έρχεται με την Ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος. Κατ’ αρχάς η ιδρυτική διακήρυξη δεν είναι προεκλογικές θέσεις, αλλά ιδέες πάνω στις οποίες στηρίζονται οι θέσεις αυτές. Εκτός αυτού, κ. Καμμένο με όλο το σεβασμό οι θέσεις σας συναγωνίζονται αυτές του κ. Τσίπρα, εκτός αν προσδοκάτε σε μετέπειτα μετεκλογική συνεργασία. Αξίζει επίσης να σημειωθεί αναφορικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις, τις οποίες έχετε κάνει σημαία των διεκδικήσεων σας, ότι φτάνετε στο σημείο του εμπαιγμού της Ελληνικής κοινωνίας, εκτός αν έχετε αυτό το εύρος διεθνούς πολιτικής επιρροής ώστε να  αλλάξατε τους θεμελιωμένους κανόνες δημοσίου διεθνούς δικαίου.

Από την άλλη έχουμε το κόμμα της κ. Αλεξανδράτου, πρωταγωνίστριας αισθησιακών ταινιών, του οποίου η ανακοίνωση σήμερα έκανε την εμφάνιση της στο διαδίκτυο, οπότε αναμένουμε περισσότερες πληροφορίες για τους σκοπούς του. Σε αντίθεση, όμως, με το κόμμα του κ. Καμμένου για το οποίο διαθέτουμε περισσότερες πληροφορίες, αναφορικά με το κόμμα της κ. Αλεξανδράτου γνωρίζουμε περισσότερες πληροφορίες για την αρχηγό του. Εν τέλει, όμως, το ήθος ενός κόμματος δεν το καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα πεπραγμένα του ίδιου του αρχηγού του ; Και τα πεπραγμένα της κ. Αλεξανδράτου είναι γνωστά ή εύκολα προσβάσιμα στη γνώση από όλους. Υπό αυτό το πρίσμα όλοι γνωρίζουμε εκ πρώτης όψεως το εύρος των διεκδικήσεων του εν λόγω κόμματος. Φυσικά δεν πρόκειται να διεκδικήσει την strict sensu επικράτηση των χρηστών ηθών, αλλά σίγουρα οι διεκδικήσεις του φαντάζουν πιο πηγαίες και ειλικρινείς από αυτές του κ. Καμμένου. Εντέλει, πλέον, το επάγγελμα της κ. Αλεξανδράτου δεν αποτελεί  για αρκετούς ταμπού που θα τους απομακρύνει από την ψήφιση του συγκεκριμένου κόμματος. Ήδη στη διεθνή πολιτική σκηνή π.χ. Ιταλία και Η.Π.Α. τα στεγανά αυτά έχουν γκρεμιστεί προ πολλού.

Επομένως αν θα κληθώ στις επόμενες εκλογές να ψηφίσω μεταξύ των δύο αυτών κομμάτων θα ψηφίσω άνευ ετέρου το κόμμα της κ. Αλεξανδράτου. Όχι από πρόθεση ιδεολογικού spamming στον κ. Καμμένο, αλλά από τη γνήσια πεποίθηση μου ότι η ειλικρίνεια είναι ανώτερη από την πολιτική ευγλωττία του ανεδαφικού λαϊκισμού και πολιτικού καθωσπρεπισμού. Οπότε VOTE JULIA …

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

ANONYMOUS STRIKE BACK ... (Εικόνες από την ''επίθεση'' των Anonymous στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης)




Το τραγούδι που ακούγεται είναι το ακόλουθο :

http://youtu.be/7NasHZ9hhjY



Αυτήν την ώρα η ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης βρίσκεται υπό συντήρηση και το μήνυμα των Anonymous έχει κατεβεί ...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ …

Του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση

Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό τα δημοσιεύματα που παρουσιάζουν ευθέως και απροκάλυπτα την κατάσταση που επικρατεί τώρα στη χώρα μας με την κατάσταση που βίωσε πριν από μερικά χρόνια η χώρα της Λατινικής Αμερικής. Μια τέτοια λαϊκιστική κρίση όχι μόνο είναι ανεδαφική, αλλά καταφέρνει  και να στρέψει την κοινή γνώμη από την πραγματικά υφιστάμενη κατάσταση.

Φυσικά κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η κατάσταση στην Ελλάδα διεκδικεί δάφνες ευημερίας, αλλά σίγουρα δεν προσομοιάζει στην κατάσταση στην Αργεντινή. Είναι πραγματικά κρίμα μόνοι μας να υποδαυλίζουμε την ίδια μας την αξιοπρέπεια και την κοινωνικοοικονομική κατάσταση στο βωμό της πάντα αρεστής τρομολαγνείας. Αν πραγματικά αναλωνόμασταν με την ίδια θέρμη στον παραλληλισμό της χώρας μας με άλλες χώρες της Δύσης και της Ανατολής τότε, ίσως, να είχαμε βρει ήδη τη λύση στο πρόβλημα της Ελλάδας. Πραγματικά αγνοώ την λογική, λοιπόν, των δημοσιευμάτων που από την πρώτη στιγμή κάνουν αυτήν την παρομοίωση, η οποία είναι και εν τέλει ανεδαφικότατη.  Πραγματικά θεωρώ παράλογη την λογική των αρθρογράφων που πιστεύουν ότι καθ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθούν, δήθεν, να αναδείξουν την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Δυστυχώς, όμως, το μόνο που καταφέρνουν είναι να αναδείξουν μια χειρότερη κατάσταση από αυτή που βιώνει η χώρα μας με αποτέλεσμα να διαμορφώνουν κρίσεις που στερούνται κάθε λογικής και επιστημονικής συνέπειας. Κρίσεις που δημιουργούν ένα έκρυθμο κλίμα τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων.
 
Στην τελική, όμως, καθ’ αυτόν τον τρόπο προσβάλλουν και τις χώρες με τις οποίες με περίσσεια ευκολία (και ενίοτε και υπεροψία) μας παρομοιάζουν. Γιατί κανένας δημοσιογράφος, ειδικά στην Ελλάδα, δεν κατέχει το τεκμήριο της ορθής γνώσης πόσο μάλλον μιας γνώσης, η οποία πρέπει να εδράζεται σε στέρεες, περίπλοκες και ανεπιφύλακτες βάσεις. Το μόνο που καταφέρνουν, λοιπόν, οι κατ’ επάγγελμα λαοπλάνοι είναι να προκαλούν το δημόσιο αίσθημα με την προκλητικότητα και την απειρία τους. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν ακάθεκτοι και αντί να αναδεικνύουν τα τρέχοντα προβλήματα των Ελλήνων στρέφοντας καθ’ αυτόν τον τρόπο τη δημόσια διαβούλευση και συζήτηση προς τις πραγματικές αδυναμίες της Ελληνικής πραγματικότητας, αρέσκονται για ίδιους λόγους να στρέφουν τη συζήτηση γύρω από μια κατάσταση, την οποία αγνοούν μεγαλοπρεπώς με αποτέλεσμα να προκαλούν την ίδια την επικράτηση της μέσω της κοινωνικής έκρηξης και του κοινωνικού πεσιμισμού.

Αν  εμείς οι ίδιοι δεν πιστέψουμε στις πραγματικές δυνατότητες της Ελλάδας και δεν αντικρύσουμε την πραγματική, και όχι λυρικά περιγραφόμενη, κατάσταση στη χώρα μας τότε πώς, λοιπόν, αγωνιζόμαστε για την εκτίμηση των εταίρων μας και της διεθνούς κοινότητας ;

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΥ ΕΓΓΕΙΤΑΙ Η ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ;;;




Του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση


Στην Ελλάδα αποδεικνύουμε μέρα με την ημέρα ότι πλην των άλλων (θετικών και αρνητικών) έχουμε ταλέντο και στη διαστρέβλωση εννοιών με πασίδηλο και ταυτόσημο πρόσημο σε όλα τα σύγχρονα κράτη. Το τελευταίο μας κατόρθωμα αφορά τη χιλιοειπωμένη τις τελευταίες μέρες ‘‘υπευθυνότητα’’. Άλλη, λοιπόν, μια λέξη που στην Ελληνική γλώσσα και δη και δη στο πεδίο του πολιτικού λόγου αντί για ένα προφανές εναργές περιεχόμενο έχει καταφέρει να αποκτήσει να αποκτήσει ένα τόσο ‘‘διεστραμμένο’’ περιεχόμενο που ο προσδιορισμός του αποτελεί αναμφίβολα γρίφο ακόμα και για τον πιο διακεκριμένο γλωσσολόγο. Έχει πάντως, γιατί δεν νομίζω να βρούμε το περιεχόμενο της στο άμεσο μέλλον, το ενδιαφέρον του να ανατρέξουμε στο ‘‘ιστορικό’’ αυτής της σύγχρονης διαστρέβλωσης.

Ο κ. Παπανδρέου χάραξε πρώτος το δρόμο της ‘‘υπευθυνότητας’’ με την υπαγωγή της χώρας στο συνδυασμένο μηχανισμό στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μια πράξη ύψιστης εθνικής σημασίας, όπως χαρακτηριζόταν. Στον αντίποδα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Σαμαράς όριζε με τον δικό του τρόπο την ‘‘υπευθυνότητα’’, ως, δηλαδή, την αμετακίνητη άρνηση και την υπαγωγή της χώρας στον εν λόγω μηχανισμό στήριξης. Μάλιστα στον ίδιο δρόμο της υπευθυνότητας (ή έστω σε παρακλάδι του) κατέθετε τις προτάσεις του που ονομάστηκαν από τους σύγχρονους του χάριν συντομίας ‘‘Ζάππειο 1 και 2’’ και στις οποίες παρουσίαζε ισοδύναμα του μηχανισμού στήριξης μέτρα. Από την άλλη ο κ. Καρατζαφέρης στη δική του διάσταση όρισε την ‘‘υπευθυνότητα’’ ως συστράτευση με τον τέως Πρωθυπουργό στο θέμα της υπαγωγής,  αλλά όχι των συνοδευόμενων μέτρων. Στάση που προσομοίαζε στο πάντα επίκαιρο Ελληνικό ρητό ‘‘και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο’’.

Με την ίδια, λοιπόν, απαρέγκλιτη τακτική οδηγηθήκαμε στην παραίτηση του κ. Παπανδρέου και την αναζήτηση εκ νέου της ‘‘υπευθυνότητας’’ ώστε η χώρα να μην χρεοκοπήσει και να μην μείνει ακέφαλη πολιτειακά. ‘‘Υπεύθυνα’’ (παράγωγο επίρρημα του ουσιαστικού υπευθυνότητα) οι κκ Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης αποφάσισαν να στηρίξουν την Κυβέρνηση, της οποίας θα ηγείτο ο κ. Παπαδήμος. Κύριο έργο της Κυβέρνησης θα ήταν η επικύρωση της δεύτερης δανειακής συμφωνίας του ως άνω μηχανισμού στήριξης και των συνοδευόμενων μέτρων. Και φτάσαμε κάπως έτσι στο πάρα πέντε της επικύρωσης της δεύτερης αυτής συμφωνίας με τον κ. Καρατζαφέρη να αποχωρεί για λόγους ‘‘υπευθυνότητας’’ αναγόμενους στο συμφέρον της πατρίδος να άρει τη στήριξη του στην Κυβέρνηση, αφού είχαν προηγηθεί διάφοροι χρησμοί με το δικό τους ποιοτικό ενδιαφέρον (για κάποιον που θέλει να σκοτώσει το χρόνο του). Παράλληλα επικαλούμενοι το είδος ‘‘υπευθυνότητας’’ τέως υπουργοί του κόμματος του είπαν ότι παραιτούνται μεν, αλλά στηρίζουν τα μέτρα που θα εισαχθούν προς συζήτηση δε. Από την άλλη τόσο ο κ. Σαμαράς όσο και ο κ. Παπανδρέου δηλώνουν τη στήριξη στα μέτρα που θα εισαχθούν προς ψήφιση και τη παρουσιάζουν ως κύρια και κεντρική επιλογή ‘‘ευθύνης’’ (ως απόρροια της ‘‘υπευθυνότητας’’) στους αντιφρονούντες βουλευτές τους.

Και υπό αυτό το πρίσμα συνεχίζει κάποιος να συνεχίζει να μην μπορεί να συνάγει κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το περιεχόμενο της λέξης ‘‘υπευθυνότητας’’. Άλλωστε κανείς δεν θα μπορούσε. Ίσως, εν τέλει, στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα να μην έχει και περιεχόμενο. Οπότε όλοι μας αντλούμε εις πίθον Δαναΐδων προσπαθώντας να βρούμε κάποιο νόημα. Ας ελπίσουμε, όμως, η Ελληνική γλωσσική φαντασία να επινοήσει και κάποιο ‘‘συνώνυμο’’ της λέξης ‘‘υπευθυνότητα’’ ώστε να μην μπερδεύονται και στο εξωτερικό.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ....





του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση

Αδιαμφισβήτητα το Δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα έτσι όπως το ξέραμε και έτσι το απολαμβάνουν όλα τα ευνομούμενα κράτη έχει περάσει, ίσως, ανεπιστρεπτί. Φυσικά δεν αναφέρομαι στην Κυβέρνηση Παπαδήμου, της οποίας ο σχηματισμός είναι σύμφωνος άνευ ετέρου με τις επιταγές του Συντάγματος της χώρας. 

Το πρόβλημα, λοιπόν, σε αυτήν την κατεύθυνση δεν έγκειται στη νομική νομιμοποίηση της Κυβέρνησης, ούτε και στην κοινωνική, σύμφωνα πάντα με τις επιταγές του Συντάγματος, αλλά στο πολιτικό προσωπικό της χώρας που την απαρτίζει. Ενδεικτική της όλης κατάστασης είναι η έρευνα που παρουσίασε η Public Issue στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ. Το σημαντικότερο εύρημα της συγκεκριμένης έρευνας, γιατί το αν η ΔΗΜ.ΑΡ. είναι δεύτερο κόμμα απασχολεί μόνο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και σε καμία περίπτωση το σύνολο της κοινωνίας, είναι η διάχυτη αρνητική εντύπωση στην κοινωνία για την ποιότητα της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Τελικά η φράση του αείμνηστου Παύλου Μπακογιάννη ‘‘Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα’’ τελεί σε άρρηκτη συνάρτηση με τους εκπροσώπους της, όπως φαίνεται. Και οι εκπρόσωποι της, εν προκειμένω οι μετέχοντες στην Κυβέρνηση Παπαδήμου, έχουν καταφέρει να καταβαραθρώσουν το ίδιο το πολίτευμα βάσει του οποίου εξελέγησαν. Η κατάσταση αυτή, όμως, με τη σειρά της δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις στην κοινωνία, οι οποίες, πλέον, φαίνεται ότι υπερβαίνουν κάθε μορφής εκτόνωσης. Άλλωστε πως μπορεί να εκτονωθεί η παντελής απογοήτευση. Η αβεβαιότητα για το μέλλον. Η ανεργία που αγγίζει αστρονομικά διψήφια νούμερα ακόμα και στην πιο παραγωγική ομάδα της οικονομίας, τη νέα γενιά.  Το μείζον φαινόμενο των αστέγων. (Βέβαια ο Δήμαρχος Αθηναίων φαντάζεται ότι βρήκε τη χρυσή λύση κάνοντας μηνύσεις στους αστέγους και στερώντας τους την πρόσβαση σε άρτια κατασκευασμένα καταλύματα, τα οποία οι ίδιοι σαν φορολογούμενοι πολίτες είχαν πληρώσει. Πραγματικά κανένα σχόλιο, εκτός και αν είναι υβριστικό, δεν μπορεί να περιγράψει τη στάση του κ. Καμίνη.)

Παρ’ όλα αυτά, πάντα σύμφωνα με την ίδια έρευνα, ανησυχητική φαντάζει η ολοένα αυξανόμενη παρουσία ακραίων ομάδων. Μάλιστα συγκεκριμένα το κόμμα της Χρυσής Αυγής εμφανίζεται να μπαίνει με μεγάλη άνεση στο Κοινοβούλιο (αυτό και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι πολλοί ψηφοφόροι του εν λόγω κόμματος δεν δηλώνουν την προτίμηση τους, αν και θα το ψηφίσουν στις επικείμενες εκλογές,  στις σχετικές δημοσκοπήσεις). Μια τέτοια εκλογική επιβεβαίωση θα δημιουργήσει σίγουρα ένα εκρηκτικό κλίμα σε συνάρτηση με την έντονη παρουσία και των ακροαριστερών ομάδων στη χώρα μας (Μάλιστα πάρα πολύ αυξημένα εμφανίζονται και τα ποσοστά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ). Η διαμορφούμενη, λοιπόν, πολιτική κατάσταση είναι ικανή να εκριζώσει πλήρως το οικοδόμημα της Δημοκρατίας, καθώς οι ακραίες φωνές όχι μόνο πληθαίνουν, αλλά, πλέον, βρίσκονται και σε ευθεία αντιπαράθεση. Άλλωστε δεν πρέπει να λησμονούμε ότι τόσο η Χρυσή Αυγή όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποκηρύττουν τη Δημοκρατία με πιο εμφατικό τρόπο ακόμα και από το ΚΚΕ (τουλάχιστον στην πράξη). Και σε αντίθεση με το τελευταίο πιστεύουν ότι μπορούν να επιφέρουν την ανατροπή της όχι κινούμενοι στα πλαίσια της Δημοκρατίας, αλλά ξεκάθαρα πέρα από τα όρια της. 

Κανένας, λοιπόν ρεαλιστής δεν θα μπορούσε να κλείσει μια τέτοια διαπίστωση με νότα αισιοδοξίας, εκτός και αν ήθελε να κάνει black humor που κανένας δεν φαίνεται να έχει τη διάθεση να κάνει. Μπορεί, όμως, να προτείνει μια ουσιαστική, κατ’ αυτόν πάντα, λύση. Μήπως αντί να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε αβίαστα το Δημοκρατικό πολίτευμα στη χώρα μας να προσπαθήσουμε πρώτα να το ανανεώσουμε εκ βάθρων ;

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ......

THOMSEN'S FOUNDATION

 του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση


Οι επόμενες μερικές ώρες που απομένουν μέχρι την αυριανή οριστική και άκρως δεσμευτική απόφαση των πολιτικών αρχηγών, ίσως, αποτελούν τις τελευταίες ‘‘ελεύθερες’’ ώρες των Ελλήνων πολιτών. Γιατί ότι και αν αποφασιστεί αύριο η ενιαία διαιρετέα βάση θα είναι η ίδια, γιατί, προσωπικά, εκτός από άποψη πολιτικής υφής, δεν βλέπω διαφορά μεταξύ χρεοκοπίας και εκδούλευσης στον κ. Τόμσεν. Η αναφορά στο όνομα αυτού του ‘‘τροικανού’’ φυσικά δεν είναι τυχαία, καθώς αποτελεί τον εμπνευστή του τερατουργήματος που πρόκειται να εφαρμοστεί στην Ελλάδα και ήδη έχει ισοπεδώσει την Πορτογαλία.

Φυσικά σε αυτήν την κατάσταση δεν φτάσαμε από τη μια στιγμή στην άλλη. Πάντως φτάσαμε σε πιο σύντομο διάστημα απ’ ότι υπολογίζαμε. Είναι ανώφελο να αναφερθούμε στις διαχρονικές κακοδαιμονίες της Ελλάδος (πχ το ‘‘αμαρτωλό’’ Ελληνικό Δημόσιο), γιατί αυτές αποτέλεσαν τη βάση της κατάρρευσης, αλλά όχι το φαινόμενο της κατάρρευσης αυτής καθ’ εαυτής. Για αυτήν την κατάσταση ευθύνονται άνευ ετέρου οι κ. Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου (για να μην ξεχνάμε και τους παλιούς), Βενιζέλος και Σαμαράς. Οι εκ διαμέτρου αυτές αντίθετες προσωπικότητες, ακόμα και αν ανήκουν στο ίδιο κόσμο, έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Την ΠΑΝΤΕΛΗ απροθυμία της να διαπραγματευτούν επί της ουσίας. Γιατί όταν ακούς και λες έχεις δίκιο. Τότε δεν διαπραγματεύεσαι, αλλά υποβιβάζεσαι ακόμα περισσότερο διαπραγματευτικά. Το ΠΑΣΟΚικό τρίγωνο φυσικά φέρει την πρωταρχική ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, γιατί στο όνομα των πρωτοπαλίκαρων τους στις διάφορες ΔΕΚΟ ανά την Επικράτεια φρέναραν μέτρα, τα οποία όχι μόνον θα βελτίωναν την διαπραγματευτική ισχύ της Ελλάδας, αλλά το σημαντικότερο, θα βελτίωναν την κατάσταση της ίδιας της Οικονομίας, καθώς θα απελευθέρωναν κύματα ανάπτυξης που ο κρατικοσυντηρισμός των ΔΕΚΟ κρατούσε σε καταστολή όλο αυτό το διάστημα. Η ειρωνεία, βέβαια, της όλης κατάστασης είναι ότι, ενώ για τους ανθρώπους των 700 ευρώ που ζουν στα όρια τους, όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του κ. Σαμαρά, δέχονται μειώσεις που φτάνουν και το 20%, για τα πρωτοπαλίκαρα αυτά δεν δέχονται κουβέντα.

Οπότε αύριο δεν πρόκειται να μάθουμε κάτι διαφορετικό, από αυτό που ήδη ξέραμε. Απλά αύριο αυτό που ήδη ξέραμε θα λάβει έναν πιο επίσημο πολιτικό μανδύα. Απορώ πάντως που πήγαν οι περιβόητες κόκκινες γραμμές του κ. Σαμαρά. Απορώ πως ο κ. Βενιζέλος θα έχει το θράσος να θέσει υποψηφιότητα για Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Και με πολλά άλλα απορώ. Αλλά για ένα μπορώ να είμαι (σχεδόν) σίγουρος. Ο κ. Τόμσεν δεν είναι ο τόσο κακός της υπόθεσης (όπως ξαφνικά μας παρουσιάζεται τις τελευταίες εβδομάδες, λες και πριν δεν ήταν επικεφαλής), απλά βρίσκει και τα κάνει.