ΟΙ ''ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΤΣΕΣ'' ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ

του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση

Τον τελευταίο καιρό με διαρκώς κλιμακούμενη ένταση παρατηρείται μια αξιοσημείωτη αύξηση στις ‘‘πεταλουδίτσες’’ ειδικά στην πόλη των Αθηνών, οι οποίες πλέον κατακλύζουν και περιοχές, στις οποίες δεν είχαν κάνει ποτέ μέχρι τώρα την εμφάνιση τους. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε κάποιο φιλοζωικό πρόγραμμα του Υπουργείο Περιβάλλοντος για την αύξηση των γνωστών σε όλους μας συμπαθών εντόμων, αλλά στην πραγματικότητα της πορνείας που ολοένα κάνει και πιο αισθητή την παρουσία της στους δρόμους και τη ζωή της πόλης. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα το φαινόμενο αυτό δεν πρέπει να μας γεννάει την έκπληξη, αλλά πρέπει να μας προβληματίζει.

Να μας προβληματίζει σε μια κοινωνική και όχι μια ηθική βάση, η οποία άλλωστε διαφέρει στον καθένα μας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να μας προσφέρει έδαφος για μια ενιαία θεώρηση του ζητήματος που απαιτούν οι καταστάσεις. Το ζήτημα, όμως, παραμένει αρκετά ευαίσθητο (τουλάχιστον για την Ελληνική Κοινωνία) εξαιτίας του ιδιαίτερου ηθικού βάρους που περιέχει η συγκεκριμένη ενασχόληση άνευ ετέρου σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας (οικονομία, πολιτική, κοινωνία κλπ). Ο κοινός παρανομαστής σε όποια προσπάθεια προσέγγισης και περιγραφής της συγκεκριμένης δραστηριότητας μέχρι τώρα εξαντλείτο σε μια πρόχειρη και υποκριτική πολλές φορές αντιμετώπιση από την Ελληνική κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση αναφερόμαστε στη συνειδητή επιλογή κάποιου ατόμου να εκδοθεί και όχι στα θύματα του εμπορίου λευκής σαρκός, το οποίο είναι ένα φαινόμενο, το οποίο δεν χρήζει ανάλυσης, αλλά άμεσης και δραστικής αντιμετώπισης.

Πλέον, όμως, το φαινόμενο της πορνείας πρέπει να συνδεθεί άμεσα με την καταρρέουσα Ελληνική κοινωνία, η οποία όχι μόνο φτάσει στο απροχώρητο, αλλά μετράει όλο και λιγότερα ‘‘ενεργά μέλη’’ ως απόρροια της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει πλήξει, πέρα από κάθε σενάριο αισιοδοξίας, βαθύτατα τη χώρα μας. Η απουσία ως εκ τούτου ευκαιριών οικονομικής αποκατάστασης στρέφει όλο και περισσότερα κορίτσια στο δρόμο της πορνείας για την εξεύρεση των αυτονόητων οικονομικών πόρων. Ενδεικτικό του φαινομένου είναι ότι πλέον σε όλο το μήκος της Ποσειδώνος τις βραδινές ώρες παρατηρείς όλο και περισσότερα κορίτσια, τα οποία αγωνίζονται για την επιβίωση. Μάλιστα εξίσου μεγάλη είναι και η ζήτηση από νεαρά κορίτσια συμμετοχής σε ταινίες ρόζ περιεχομένου, με αποτέλεσμα, πλέον, ο όγκος των αιτήσεων που φτάνει στα γραφεία των εν λόγω εταιρειών να είναι συγκρίσιμος με τις αιτήσεις που φτάνουν στα γραφεία διάφορων κομματαρχών ανά την περιφέρεια.

Η κατάσταση, όμως, δεν μας επιτρέπει πρόχειρες κρίσεις ανέξοδης και αβίαστης κριτικής του φαινομένου, γιατί τότε όχι μόνο δεν κατανοούμε, αλλά και συγκαλύπτουμε τις όποιες προεκτάσεις του φαινομένου. Σε αντίθεση, λοιπόν, με την κρατούσα λαικίστικη – υποκριτική αντίληψη, οι κοπέλες αυτές δεν είναι τόσο ξένες προς εμάς όσο πιστεύουμε. Τα κορίτσια αυτά είναι φοιτήτριες, οι οποίες θέλουν τα χρήματα για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Είναι κοπέλες που ψάχνουν μια δουλειά για να εξασφαλίσουν τη στοιχειώδη συντήρηση τους. Είναι κοπέλες που προσπαθούν να εξασφαλίσουν την επόμενη δόση του ενοικίου τους. Σε αυτό το πλαίσιο δεν νομίζω ότι οι επιδιώξεις των συγκεκριμένων ατόμων πρέπει να μας ξενίζουν, αλλά να μας προβληματίζουν. Όχι, όμως, αναφορικά με το επιλεγόμενο επάγγελμα, το οποίο μάλιστα είναι και νομικά καθιερωμένο στην Ελλάδα ν. 2734/1999), αλλά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό εκδηλώνεται.

Πρέπει, ίσως, να αντιληφθούμε πιο επιτακτικά από ποτέ ότι η πορνεία στις μέρες σε μια ρεαλιστική θεώρηση όχι μόνο πρέπει να ξεφύγει από τα όρια της παρελθούσης ηθικοκεντρικής προσέγγισης, αλλά και να αποκτήσει την ιδιαίτερη προσοχή για την οποία προστάζουν άνευ ετέρου οι καιροί, γιατί με το να μην βλέπεις κάτι, δεν σημαίνει ότι αυτό το κάτι δεν υπάρχει, απλά ότι διαφεύγει της κοινωνικής προσοχής και κατ’ επέκταση, σε ένα Κοινωνικό Κράτος, και της επακόλουθης αρωγής. Οι ‘‘πεταλουδίτσες’’ δεν είναι στοιχείο μιας ηθικά παρηκμασμένης κοινωνίας, αλλά στοιχείο μιας κοινωνίας αδιεξόδων. Και πιστεύω ότι στο φαινόμενο αυτό δεν πρέπει να στραφούμε τόσο στην ανάλυση των ποιοτικών δεικτών, αλλά των διαρκώς αυξανόμενων ποσοτικών. Οι ‘‘πεταλουδίτσες’’ είναι, σε τελευταία ανάλυση, σημάδι των ''καιρών'', το ζητούμενο είναι να μην γίνουν ο ίδιος ο ''καιρός''.

Περί ηλεκτρονικού τσιγάρου .....

Εξαρτήματα του ηλεκτρονικού τσιγάρου γνωστής εταιρείας στην Ελλάδα και υγρό αναπλήρωσης χωρίς νικοτίνη

Του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση


Το ηλεκτρονικό τσιγάρο το τελευταίο διάστημα αποκτά όλο και περισσότερους ‘‘ατμιστές’’ (έτσι καλούνται οι καπνιστές του ηλ. Τσιγάρου) σε όλον τον κόσμο, οι οποίοι αναζητούν μια εναλλακτική πρόταση στο συμβατικό κάπνισμα και για κάποιους και πιο υγιή. Όπως σε κάθε τάση, έτσι και σε αυτήν του ηλεκτρονικού τσιγάρου, αναπτύσσεται πάντα μια ταχύτατη παραφιλολογία. Αναφορικά, όμως, με την εν λόγω συσκευή η κατάσταση είναι πιο σοβαρή, καθώς εμπλέκονται και κύρια θεσμικά όργανα, τα οποία πρωταγωνιστούν είτε δια της απουσίας ή της δυναμικής παρουσίας αυτών. Η εμφάνιση των εν λόγω οργάνων γίνεται αντιθετικά σε πολλά ζητήματα που αφορούν το ηλεκτρονικό τσιγάρο.

ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΩΤΟ

Απαγορεύεται η πώληση σκευασμάτων που περιέχουν νικοτίνη, καθώς θεωρούνται πιο βλαπτικά ή, κατά άλλη διατύπωση, εκλαμβάνονται ως φαρμακευτικά σκευάσματα τα οποία χρήζουν άδειας από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων. Αναφορικά με το βλαπτικό ή όχι έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις. Οι περισσότερες τείνουν στον λιγότερο βλαπτικό χαρακτήρα των συγκεκριμένων σκευασμάτων, σε καμία, όμως, περίπτωση η χρήση τους δεν καταγράφεται ως υγιεινή. Πιο τεκμηριωμένες απόψεις θεωρούν ότι ο βαθμός βλαπτικότητας εξαρτάται από άλλα συστατικά, τα οποία τα εν λόγω σκευάσματα έχουν είτε περιέχουν νικοτίνη είτε όχι. Σε κάθε περίπτωση αυτό που μένει στον καταναλωτή εκτός από την κραυγή απελπισίας του Ε.Ο.Φ. για διακοπή της πώλησης των εν λόγω σκευασμάτων με νικοτίνη είναι η παντελής απουσία τεκμηριωμένων ερευνών που θα ενημερώνουν διεξοδικά και αντικειμενικά τους χρήστες και υποψήφιους αγοραστές του ηλεκτρονικού τσιγάρου γύρω από τη χρήση του. Παράλληλα αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, που επιτρέπουν την χρήση σκευασμάτων με νικοτίνη. Επομένως οποιοσδήποτε καταναλωτής είναι νομικά κατοχυρωμένος και μπορεί να παραγγείλει τα εν λόγω σκευάσματα από τη συγκεκριμένη χώρα. Επίσης ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι υπάρχουν εκτενείς οδηγίες στο διαδίκτυο για το πώς κάποιος χρήστης μπορεί να παρασκευάσει μόνος του αυτά τα σκευάσματα. Οπότε εύλογα ερωτάτε κανείς τι εν τέλει συμβαίνει. Πότε θα ενεργοποιηθεί ο Ε.Ο.Φ. και οι αρμόδιοι φορείς να καταθέσουν στη διάθεση του κοινού έρευνες επικινδυνότητας προς αντικειμενική πληροφόρηση των χρηστών. Αν η ίδια η  Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γνώση του θέματος και θα προβεί σε κάποια πρωτοβουλία.

ΖΗΤΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η άποψη ότι το ηλεκτρονικό τσιγάρο είναι μέθοδος διακοπής του καπνίσματος είναι πέρα για πέρα λανθασμένη. Η χρήση του ηλεκτρονικού τσιγάρου είναι απλά μια εναλλακτική λύση στο κάπνισμα και τίποτα παραπάνω. Ως εκ τούτου παραμένει αμφίβολο αν το ηλεκτρονικό τσιγάρο μπορεί να θεωρηθεί ως μια συσκευή, την οποία μπορούν να χρησιμοποιούν και άτομα τα οποία δεν έχουν καπνίσει συμβατικό τσιγάρο ή καπνίζουν συμβατικά τσιγάρα περιστασιακά σε πολύ μικρές ποσότητες.

ΖΗΤΗΜΑ ΤΡΙΤΟ

Το πιο ακανθώδες ζήτημα στο θέμα του ηλεκτρονικό τσιγάρο δεν είναι άλλο από την φορολόγηση του με Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. Το πρόβλημα αυτό εμφανίστηκε κυρίως την περίοδο που κυκλοφορούσαν σκευάσματα για το ηλ. Τσιγάρο που περιείχαν νικοτίνη. Σε κάθε περίπτωση, αντικειμενικά, και από εισπρακτική και οικονομική σκοπιά πρέπει να επιβληθεί ο ειδικός φόρος κατανάλωσης και σε αυτά τα σκευάσματα, αλλά και στα διαλύματα που κυκλοφορούν στο εμπόριο για την χειροποίητη κατασκευή των εν λόγω σκευασμάτων. Αυτό πρέπει να γίνει αφενός γιατί το κράτος χάνει πολλά έσοδα που υπό κανονικές συνθήκες θα έπαιρνε από την πώληση καπνού και από την άλλη δημιουργεί συνθήκες δυσμενούς ανταγωνισμού σε βάρος των καπνοβιομηχανιών, οι οποίες είναι και από τους πιο συνεπείς φορολογούμενους του Ελληνικού Κράτους.

ΖΗΤΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ

Ίσως, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο παραφιλολογίας που ξεκίνησε από τις ίδιες τις εταιρείες παραγωγής ηλεκτρονικών τσιγάρων., είναι η αντίληψη ότι το ηλεκτρονικό τσιγάρο μπορεί να καπνιστεί σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο που απαγορεύεται το συμβατικό κάπνισμα. Η άποψη αυτή είναι πέρα για πέρα λανθασμένη καθώς δεν υπάρχει σχετική νομοθετική ρύθμιση ούτε από την Ελληνική Πολιτεία ούτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση με αποτέλεσμα το ‘‘άτμισμα’’ του ηλ. Τσιγάρου είτε αυτό περιέχει είτε όχι να εμπίπτει στις διατάξεις του αντικαπνιστικού νόμου που απαγορεύει το κάπνισμα σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους.

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ....

 του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση

Η Ελλάδα, πλέον, με μαθηματική ακρίβεια εκατοστού έχει βάλει πλώρη ολοταχώς για την χρεοκοπία. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην ηθική, γιατί αυτό είναι ζήτημα του καθενός ξεχωριστά και δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο μιας γενικότερης παρουσίασης. Αναφέρομαι στην οικονομική χρεοκοπία που βρίσκεται ante portas και την επακόλουθη κοινωνική χρεοκοπία. Η πρώτη θα συμβάλει στην διάλυση του κυρίαρχου Ελληνικού Κράτους, ενώ η δεύτερη στην εξαθλίωση των βασικών,  βιοτικών συνεκτικών λειτουργιών της Ελληνικής κοινωνίας.  Η κατάσταση, άμα εξαιρέσει κανείς τον φόβο τον όλμων, θα προσομοιάζει στην μεταπολεμική πραγματικότητα που βίωσε εντονότατα η χώρα μας.

Η προβληματική αυτή έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις δημοφιλή γενικόλογη  αντίληψη ‘‘θα τα καταφέρουμε’’. Η μέχρι τώρα, όμως, πραγματικότητα άλλα δείχνει. Δείχνει μια Ελληνική Κοινωνία στα πρόθυρα της εξαθλίωσης και της ανέχειας. Φυσικά κάποτε μπορούσαμε να γυρνάμε από την άλλη το κεφάλι μας και να αγνοούμε περιπαιχτικά αυτήν την κατάσταση. Πλέον, όμως, αυτή η κατάσταση μας πλαισιώνει ασφυκτικά στην καθημερινότητα μας με αποτέλεσμα να μην έχουμε την πολυτέλεια της ηθελημένης άγνοιας. Και, όπως λέει και ο σοφός λαός  : Αυτό που υπάρχει στην αυλή του γείτονα σου … σύντομα να το περιμένεις και στη δική σου αυλή.  Το μόνο αισιόδοξο που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό δεν είναι άλλο από τη μαζική ευαισθητοποίηση του κόσμου για κοινωνικές δράσεις  που σκοπό έχουν την έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη, όπως τα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών σε συνεργασία με το ραδιοτηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ.

Παρ’ όλα αυτά οι όποιες προσπάθειες μοιάζουν με τους αδέξιους χειρισμού γιατρού, ο οποίος προσπαθεί να σταματήσει την αιμορραγία μιας κεντρικής αρτηρίας με απλά πολλά λευκοπλάστ. Τι θα γίνει, λοιπόν, αν το κομμάτι της κοινωνίας που προσφέρει ενεργά στις προσπάθειες αυτές δει τις προσεχείς ημέρες τέτοια μείωση στο εισόδημα του (ρεαλιστική παρατήρηση ενόψει των νέων μέτρων του Υπ. Οικονομικών) που, πλέον, δε θα μπορεί να διαθέσει το οτιδήποτε σε αυτές τις προσπάθειες. Τότε τι ; Η κατάληξη ως αποτέλεσμα θεμελιωδών μαθηματικών υπολογισμών του Δημοτικού είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη. Και το ζητούμενο, πλέον, ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε φαντάζει ιλαροτραγικό. Και αυτό γιατί, πριν βεβιασμένα μας τεθεί το παραπάνω ερώτημα από την τέως (νυν) πολιτική ηγεσία της χώρας, δεν μας έκαναν την βασική ερώτηση ‘‘Θέλουμε να αλλάξουμε ;’’. Και φυσικά η απάντηση ήταν και είναι όχι. Απάντηση με πληθώρα παραδειγμάτων από την κυβέρνηση προεκλογικής συνεργασίας.

Οπότε το εύλογο ζητούμενο από εδώ και στο εξής πιο είναι, τι πρέπει να κάνει η Ελληνική Κοινωνία, αφού δεν θέλει ξεκάθαρα να αλλάξει. Ίσως, αυτό που μας έλεγαν από μικρά παιδιά, να μπορέσουμε, γιατί δεν υπάρχει δεν θέλω αλλά δε μπορώ. Μήπως τελικά το όλο ζήτημα δεν είναι κάποιο δυσεπίλυτο οικονομικό πρόβλημα, αλλά ένα απλό ‘‘back to basics’’;;;

Ο ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ RON PAUL

Του Δημήτρη Καραντώνη – Τάσση

Λίγοι ασχολούνται με τις προεκλογικές ειδήσεις από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και όχι άδικα, γιατί και η Ελλάδα έχει πλούσια ειδησεογραφική ύλη σε αυτόν τον τομέα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχει ήδη ξεκινήσει η κούρσα για τη λήψη του Προεδρικού χρίσματος από τους Ρεπουμπλικάνους. Ο αναδειχθείς θα είναι ο επίσημος επικεφαλής της εκλογικής διαδικασίας και θα διεκδικήσει τον Λευκό Οίκο από το μέχρι τώρα προκάτοχο του, Μπαράκ Ομπάμα. Στους επικρατέστερους για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων συγκαταλέγονται  οι Νιουτ Γκίνγκριτς, Ρόν Πόλ, Μιτ Ρόμνεϊ.

Η πολιτική φιγούρα, όμως, που ξεχωρίζει είναι αυτή του Dr. Ron Paul, μέλους του Κογκρέσου στην 14η Περιφέρεια του Τέξας. Ο λόγος που ξεχωρίζει ο συγκεκριμένος υποψήφιος είναι γιατί κάνει ένα βήμα παραπέρα από τους υπόλοιπους συνυποψήφιους του. Δεν αναπαράγει απλά την ιδεολογία του κόμματος του, αλλά τολμάει να προτείνει ρηξικέλευθες θέσεις που αντανακλούν την πραγματικά φιλελεύθερη Αμερική, όπως τον τερματισμό της λειτουργίας της Federal Reserve Bank.  Επίσης θεωρείται σθεναρός θιασώτης των ατομικών ελευθεριών και ενός πιο ‘‘χαλαρού’’ κράτους που θα πρέπει να μειώσει την έντονη επεμβατική του λειτουργία στις σχέσεις των πολιτών. Παράλληλα οι προτάσεις του σκοπεύουν και στην πατριωτική θωράκιση της Αμερικής και των κατοίκων της, με αποτέλεσμα να μην στρέφεται κατά των μεταναστών, αλλά κατά των δυνάμεων αυτών που βλάπτουν την αυτοκυριαρχία και τα δομημένα κυριαρχικά δικαιώματα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Μάλιστα αναφορικά με τα μείζονα θέματα του φιλελευθερισμού έχει συγγράψει και αρκετά βιβλία.

Ο Ron Paul φαντάζει ως ο μόνος, και όχι άδικα, υποψήφιος, ο οποίος μπορεί να βάλει μια τάξη στο χάλι που δημιούργησε η διακυβέρνηση του Προέδρου Ομπάμα, ο οποίος εκτός από την κατάργηση του ‘‘don’t tell, don’t ask’’ και την παρακαταθήκη ενός τεράστιου χρέους για τις Η.Π.Α. δεν φαίνεται να έκανε κάτι άλλο αξιομνημόνευτο. Με δύο λόγια ο Πρόεδρος Ομπάμα κατάφερε σε μια τετραετία και κατέστρεψε συθέμελα το ‘‘Αμερικάνικο Όνειρο’’, το οποίο και ο ίδιος, εν τέλει, βίωσε. Σε τέτοιο βαθμό που συγκέντρωσε και την αντίδραση του επίσης Δημοκρατικού και πρώην προέδρου των Η.Π.Α. κ. Μπιλ Κλίντον. Πλέον ρεαλιστικά ο μόνος που μπορεί να σώσει το ‘‘Αμερικάνικο Όνειρο’’ με τις πασίδηλες διεθνείς προεκτάσεις που αυτό έχει λάβει.

Ο ρόλος, πλέον, που καλείται να λάβει ο Dr. Ron Paul είναι η ίδια διεθνείς ισορροπία και η γνήσια φιλελεύθερη προάσπιση των ατομικών ελευθεριών και της ελεύθερης αγοράς. Αιτήματα όχι μόνο του Αμερικανικού λαού. Ας ελπίσουμε ο αγώνας του να αποτελέσει έναυσμα αντίστοιχων γνήσια Φιλελεύθερων και Δημοκρατικών κινήσεων και στην Γηραιά Ήπειρο.

(Οι εικόνες της παρούσας ανάρτησης προέρχονται από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της προεκλογικής εκστρατείας του Ron Paul - http://www.ronpaul2012.com/- , καθώς και τις σελίδες Ron Paul και Ron Paul Revolution στο Facebook)

''Ευτυχισμένο το νέο έτος''

Του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση



Καθώς πλησιάζουμε προς το νέο έτος, 2012, πληθαίνει το άκουσμα των ευχών σε συζητήσεις γνωστών και αγνώστων. Το ‘‘Καλές Γιορτές’’ και ‘‘Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος’’. Το άκουσμα, βέβαια, αυτών των λέξεων ακούγεται για πολλούς συμπολίτες μας ως ένα κακόγουστο αστείο ή έστω ως black humor. Θυμίζει την Βρετανική απόκριση στο ‘‘Τι κάνεις ;’’ που είναι πάντα ‘‘Καλά είμαι’’, ακόμα και αν είσαι στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου.
Η πραγματική εικόνα και τα πραγματικά μεγέθη βρίσκονται μακριά από το ‘‘λαϊκίστικα’’ στολισμένο Σύνταγμα της κρίσης, όπως το παρουσιάζει ο δήμαρχος της πόλεως. Στους δρόμους και τα σοκάκια εκατέρωθεν της Πανεπιστημίου, στα συσσίτια διάφορων φορέων καθώς και του Δήμου Αθηναίων.  Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας της ύφεσης και της απαισιοδοξίας. Μιας Ελλάδας που δεν ονειρεύεται ‘‘white Christmas’’ , όχι απλά για να αναπαράγει τους στίχους του γνωστού τραγουδιού, αλλά γιατί βιώνει τα ‘‘black Christmas’’. Αυτό, φυσικά, μπορεί να ακούγεται εξωπραγματικό, ίσως, και κυνικό, αν αντιληφθούμε την δομημένη μέχρι πρότινος πολιτιστική αντίληψη που ήθελε την περίοδο των Χριστουγέννων, ως μια περίοδο απόλυτης ευφορίας και ξεγνοιασιάς.
Το εύλογο ζητούμενο που αναπόδραστα προκύπτει είναι αν πρέπει ή να αποδομήσουμε την καθεστηκυία εικόνα των εορτών ή να δούμε πίσω από τις λέξεις. Η απάντηση, ενδεχομένως, να βρίσκεται κάπου στη μέση. Σημασία δεν έχει να αποδομήσεις κάτι που προσφέρει χαρά και ελπίδα, αλλά μην στέκεσαι σε αυτό, σαν άτι με παρωπίδες. Πρέπει να έχουμε το θάρρος όχι απλά να δούμε πίσω από τις λέξεις, αλλά πίσω από τις επεξεργασμένες στο Photoshop εικόνες. Κάπου εκεί βρίσκεται η πραγματική εικόνα των εορτών.
Ίσως, είναι η περίοδος που πρέπει να εξετάζουμε το περιεχόμενο των λόγων μας περισσότερο από ποτέ και  να χρησιμοποιούμε τις ευχές μας με στωική σύνεση και ρεαλισμό. Το περιεχόμενο των Χριστουγέννων μπορεί να ποικίλλει για τον καθένα μας, από καθαρά θρησκευτικό ως αθεράπευτα καταναλωτικό. Σε κάθε περίπτωση κάθε σκοπιά είναι αποδεκτή. Το σημαντικό, όμως, είναι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων που δεν είναι άλλο από την ελπίδα. Την ελπίδα της ευτυχίας όχι μόνο την περίοδο των εορτών, αλλά όλη τη χρονιά.
Αυτό που πραγματικά πρέπει να εκτιμήσουμε αυτά τα Χριστούγεννα, περισσότερο από άλλες παρόμοιες εορταστικές περιόδους του παρελθόντος, είναι η δυνατότητα του να ευχόμαστε σε ρεαλιστική βάση.

Οπότε καλές ευχές σε όλους σας….

Jean Genet:Η γοητεία του περιθωρίου.

Ένας άνθρωπος σίγουρα διχαστικός για τα κοινωνικά μας "καθωσπρέπει",ο Ζαν Ζενέ θεατρικός συγγραφέας,σκηνοθέτης,ποιητής στα νιάτα του και αναμφισβήτητα μια ύπαρξη της αντίδρασης,γεννήθηκε στα 1910 και πέθανε το 1986,μόνος,σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Παρίσι.Η ζωή του από μικρή ηλικία χαρακτηριζόταν από έλλειμμα κοινωνικής αποδοχής,στοιχείο καθοριστικό για την πορεία της ζωής του σε όλους τους τομείς.Ο "παραβατικός" Ζενέ δημιουργεί με την φαντασία του τους δικούς του χαρακτήρες,σύμβολα των εχθρών του με μοναδικό στόχο να τους καταστρέψει.Βασίλισσες,επίσκοποι,στρατηγοί,αφεντικά,όλα τα στοιχειά της εξουσίας που τον απαρνιόντουσαν και απαρνιόταν,αρχικά τα έχτιζε και στη συνέχεια μέσω μιας διαδικασίας τελετουργικού χαρακτήρα συνήθιζε να τα συνθλίβει μέσα από την άγρια ομορφιά των σελίδων του.Τα θύματα των έργων του συναντούν τη σκληρότητα της μοίρας τους στο πρόσωπο ανθρώπων καθημερινών,αδικημένων,στην εικόνα του περιθωρίου και της άλλης πλευράς του αστικού αφρού,σε όλα αυτά που το κοινωνικό μας προσωπείο έχει δημιουργήσει για να καλύπτει τα εξουσιαστικά του απωθημένα.Έτσι,η "βρωμιά" εκδικείται για αυτήν την κοινωνική προδοσία την οποία ο μόνος τρόπος να ξεπλύνει είναι με αίμα.Ως ένας ιδιότυπος χειρουργός αποκαλύπτει την ενδότερη όψη του όντος των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών,συστημάτων και τρόπου σκέψης,την οποία κανενας δεν τολμά να κρίνει για να μη κριθεί,διεισδύοντας στα τρίσβαθα της ανθρώπινης ψυχής και φέρνοντας στην επιφάνεια μια επαχθέστερη αλήθεια-μια χειρότερη αλήθεια-αποκαλυπτόμενη  στην φαινομενικότητα των ρόλων των έργων του και στο ίδιο το σκοτάδι που κρύβουν οι ανθρώπινες φιγούρες..
Το παιχνίδι με το φύλο των χαρακτήρων του,τις μάσκες,το "ον" και την όψη,το εξωπραγματικό και τη φαινομενικότητα καταλήγει στον εκμηδενισμό της ύπαρξης και στην αποθέωσή της συγχρόνως.Η εικόνα αντλεί την αιτιότητα της ύπαρξής της από την ίδια της την ύπαρξη και το "ον",χωρίς να παύει να τίθεται σαν απόλυτη πραγματικότητα,γίνεται εφήμερο.
Το έργο του,πολυσχιδές και δημιουργικό τεχνασμάτων αποκαλυπτικών,θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μια ιδιοφυής προσπάθεια απογύμνωσης της πραγματικότητας.Ο γλαφυρός ρεαλισμός που το χαρακτηρίζει χρησιμοποιεί μάσκες,οι οποίες όμως είναι αυτές που αποκαλύπτουν εκτός από τη σημασία της σκοπιμότητας της ύπαρξής τους,αυτό που όντως κρύβουν πίσω τους,μέχρι το τελευταίο να εκδηλωθεί ενδοσκοπικά και να εξωτερικευθεί πρακτικά με τη δολοφονία του κοινού τόπου που τόσο ταλαιπώρησε τον συγγραφέα σε όλη του τη ζωή.
Η καταδίκη της αστικής μπουρζουαζίας και η  επίπονη αφαίμαξή της,τον γοητεύουν.Μέχρι και στα εγκλήματα των ναζί κατορθώνει να δει αυτό το χτύπημα/εκδίκηση στην αστική τάξη και την ψευτοηθική της.
Η ιδιαίτερή αυτή αισθητική της αντίθεσης που εισάγει ο Ζενέ εκδηλώνεται στον χαρακτήρα του,ο οποίος με τη σειρά του αποτυπώνεται σε αυτό που ονομάζουμε θέατρο του παραλόγου,σε μια έμπρακτη δημιουργική της απώλειας της τάξεως,διαδικασία η οποία φέρνει στο φως την ουσία των πραγμάτων μέσω της πτώσης του παντοδυνάμου της απολυτότητας,μέσω της κυριαρχίας της δημιουργίας και της εναλλαγής των ανακλώμενων νοημάτων.

                                                «Ο καταδικασμένος σε θάνατο» (1942).

Michel Foucault & Jean Genet.

Τρομοκράτες,ναζί,δολοφόνοι,ληστές,προδότες,δούλοι,μαύροι,ομοφιλόφιλοι,απατεώνες,λωποδύτες,κατάδικοι είναι για τον Ζενέ οι ήρωές του και αυτοί που ανατρέπουν την κυρίαρχη ιουδαιοχριστιανική ηθική η οποία αποτελεί απλά έναν εμπρηστικό στόχο για τον ίδιο.

"Άγιος Ζενέ,Κωμωδός και Μάρτυρας":
Το βιβλίο του Jean-Paul Sartre για τον Genet.

Ο Ζενέ μας ξαναθυμίζει τη γοητεία του εγκλήματος,την καθαρτικότητα της αμαρτίας και το απατηλό της παραβατικότητος σε έναν κόσμο που λόγω της φαινομενικότητας των πάντων τα νοήματα μας εξαπατούν σε επίπεδο ορισμών με την ψευδαίσθηση που μας δίνουν για την ορθή λειτουργικότητα μιας ρημαγμένης καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων:
Ο Ζαν Ζενέ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο συγγραφέας της κοινωνικής ανταρσίας και ανατροπής.


Ιωάννης Θ. Αβαρκιώτης.

ΑΘΗΝΑ : ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ….

Άποψη της Αθήνας από τον Λόφο της Ακροπόλεως

 

Του Δημήτρη Καραντώνη - Τάσση

Ίσως μια από τις δύσκολες αποστολές που μπορεί να αναλάβει κάποιος  αστύφιλος είναι να προσδώσει μια ενιαία ταυτότητα για όλη την πόλη των Αθηνών. Διευκρινίζω την πόλη γιατί άμα βάλλουμε και τα προάστια τότε μιλάμε πραγματικά για έναν άρτια δομημένο μικρόκοσμο.

Η περιήγηση σε αυτήν την ιδιάζουσα πόλη ξεκινάει από το πραγματικό κέντρο της που δεν είναι άλλος από τον λόφο της Ακρόπολης, ένας λόφος που κερδίζει το σεβασμό όλης της ανθρωπότητας. Έναν λόφο που αποτελεί το κέντρο της ανθρωπιστικής σκέψης και του πολιτισμού. Τριγυρνώντας γύρω από τα ‘‘περίχωρα’’ του λόφου αντιλαμβάνεσαι την Αθήνα που αντέχει στο χρόνο. Την Αθήνα στην οποία ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει στην εποχή του Καμπανέλη και των ρεμπέτικων. Ο freddo cappuccino, το μετρό και οι ήχοι κλήσης των κινητών τηλεφώνων σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα, την οποία μπορείς κάλλιστα να αγνοήσεις. Θησείο, Μοναστηράκι, Πλάκα και Διονυσίου Αρεοπαγίτου περιοχές που σε κάνουν να βλέπεις μια άλλη όψη της πόλης, μια όψη, δυστυχώς, που χάνεται στον θόρυβο άλλων περιοχών.

Το Ελληνικό Κοινοβούλιο

Ανεβαίνοντας την Ερμού μεταφέρεσαι στην πιο σύγχρονη όψη της πόλης, την όψη του ρεαλισμού. Γι’ αυτό και κέντρο της περιοχής δεν είναι άλλο από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, το οποίο περισσότερο βάλλεται από την πλειονότητα αυτών που βρίσκονται μέσα σε αυτό, παρά από αυτούς που βρίσκονται έξω από αυτό. Το Σύνταγμα είναι η πλατεία με τα πολλά πρόσωπα, η πλατεία την οποία μπορείς να περιδιαβείς όλες τις ώρες με περίσσεια ασφάλεια. Η πλατεία που αποτέλεσε το διαχρονικό κέντρο των αλλαγών σε όλη τη σύγχρονη ιστορική πορεία της Ελλάδος.

Συνεχίζοντας την πορεία σου βρίσκεσαι στο Κολωνάκι, το κέντρο της αστικής κουλτούρας της χώρας μας. Μια περιοχή που φωτίζεται όχι μόνο από το Λυκαβηττό, αλλά και από τα νωχελικά φώτα των μαγαζιών και των καφετεριών, τα οποία μπορείς να τα βρεις σε κάθε γωνία. Σίγουρα οι λάτρεις της αστυφιλίας, οι κυνηγοί μιας επίπλαστης πραγματικότητας

θα βρουν στο Κολωνάκι την δικιά τους γωνία. Την γωνία του δικού τους αστικού μικρόκοσμου. 

Προπύλαια

 Διασχίζοντας την Σόλωνος φτάνεις στο επιβλητικό και πολύπαθο κτήριο της Νομικής Σχολής Αθηνών, το οποίο αποτελεί το συνοροφυλάκιο μια άλλης περιοχής, μια περιοχής cult, μια περιοχής που έχει φανατικούς φίλους όσο και εχθρούς. Έχεις δύο δρόμους στο μεταίχμιο να διαβείς και άξαφνα φτάνεις στα Εξάρχεια. Περιοχή – κέντρο της πολιτικής αριστερής ζύμωσης, της διαφορετικής αντίληψης και του μποεμισμού. Αξίζει να την επισκεφτείς, αξίζει να βρεθείς σε μια περιοχή που προσπαθεί να πάει κόντρα στο ρεύμα, μια περιοχή που προσπαθεί να φέρει το παρασκήνιο της σκέψης στο προσκήνιο. Μια παρείστικη περιοχή, στην οποία οι μυημένοι σίγουρα θα βρουν συνοδοιπόρους.

Κάπου εδώ τελειώνει η περιπλάνηση στα σοκάκια της πόλης. Το ξέρω ότι είναι και άλλα μέρη που δεν επισκέφτηκα, αλλά πιστεύω ότι αυτές οι εναλλαγές ήταν αρκετές για μια μέρα. Καθώς νύχτωσε πρέπει να πάω στην αρχή της περιπλάνησης μου για να την εκτιμήσω, όπως πρέπει. Καταλήγω βράδυ στα βραχάκια της Ακροπόλεως. Στα δεξιά μου η καταφωτισμένη Ακρόπολη δίνει το ιστορικό στίγμα της πόλης στο χρόνο, ενώ το χαλί μια άναρχης δομημένης πρωτεύουσας που εμφανίζεται μπροστά μου και συντίθεται μπροστά μου από χιλιάδες φώτα σου αποκαλύπτει το εύρος μια πόλης που αγωνιά. Μιας πόλης που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να μην καταρρεύσει, αλλά να βγει μπροστά και να δημιουργήσει.